Granada

Archeologisch onderzoek uit 1916 heeft aangetoond dat de provincie Granada al sinds de steentijd door mensen wordt bewoond. Archeologische vondsten uit het Paleolithicum, Mesolithicum en Neolithicum zijn te vinden in het Archeologisch Museum van Granada. Rond 1000 voor christus werden in het gebied enkele kleine nederzettingen gesticht door de Feniciërs, een volk dat zich normaliter meer concentreerde op de kustgebieden. Toen de Carthagers rond 550 v.Chr. de kust veroverden op de Feniciërs,  namen ze tevens de handel in het gebied over. Ook Granada (in die tijd Elybirge geheten) werd door de Carthagers bezet.

In het Romeinse tijdperk speelde Granada geen rol van belang. Na de val van het Romeinse rijk in de 5e eeuw n.Chr. viel de stad in handen van de Visigoten.

De stad werd steeds groter en belangrijker. Het christendom kreeg steeds meer voet aan de grond en de stad veranderde in een belangrijke militaire enclave. In diezelfde tijd was in Granada ook een kleine Joodse gemeenschap gevestigd. De wijk waar ze woonden heette Garnata al-yahud. Die naam vertoont al veel gelijkenis met de huidige naam van Granada.

De regeringsperiode van de Visigoten duurde slechts tweehonderd jaar.

In het jaar 711 n.Chr. leidde de Moorse commandant Tariq Ibn Ziyad een leger van Moorse strijders over het Nauw van Gibraltar en veroverde de een na de andere belangrijke Spaanse stad. In de jaren daarna zouden duizenden Moren hem volgen. De Moorse machthebbers maakten in Granada een paar eeuwen de dienst uit. Het hoogtepunt van de Moorse macht werd bereikt in de veertiende eeuw. De Moren brachten Granada een periode van grote voorspoed, zowel op wetenschappelijk, cultureel als commercieel gebied. Zo werd onder meer de landbouwproductie aanzienlijk verbeterd door de uitvinding van een irrigatiesysteem dat tot op de dag van vandaag wordt toegepast. Het waren ook de Moren die producten als de sinaasappel, citroen, amandelen, rijst, het suikerriet en het papier voor het eerst in Spanje introduceerden. Er heerste een religieuze tolerantie die ervoor zorgde dat Moren, joden en christenen vreedzaam naast elkaar konden leven. In de negende eeuw n.Chr. werd het fort Alcazaba gebouwd op de berg Alhambra. Het Alhambra-paleis verrees in de vijftiende eeuw n.Chr. In 1340 sloten de Moorse heersers een pact met koning Ferdinand III van Castilië. Daarin werd overeengekomen dat de christenen Granada met rust zouden laten, als de Moren op hun beurt belasting zouden betalen.

Dit pact zorgde ervoor dat de Moorse vorsten in Granada voorlopig beschermd waren tegen een christelijke invasie, terwijl de rest van het Spaanse grondgebied stap voor stap op de Moren werd terugveroverd. Granada genoot zo nog een bloeiende periode van onafhankelijkheid tot het jaar 1492, toen de stad werd veroverd door Ferdinand II van Aragon en Isabella I van Castilië. Daarmee viel het laatste Moorse bolwerk op Spaans grondgebied in christelijke handen.

De eerste jaren na de herovering werden de Moorse inwoners met rust gelaten en hun gewoontes gerespecteerd.
Dat veranderde volledig in 1499, toen kardinaal Cisneros, gesteund door de Spaanse Inquisitie, eiste dat alle Moren gedoopt moesten worden. Nog later kreeg de Moorse bevolking allerlei belastingen opgelegd en was het niet langer toegestaan oosterse kleding te dragen of een andere taal te spreken dan het Spaans. In 1568 kwamen de Moorse inwoners van Granada hiertegen in opstand. Ze werden echter verslagen en uit de stad verdreven. In 1531 werd de Universiteit van Granada gesticht door Keizer Karel V. Tot op de dag van vandaag speelt de Universiteit van Granada een belangrijke rol in de stad.

Voor nieuwe interessante ontwikkelingen moeten we echter wachten tot de negentiende eeuw. In die periode werden veel kerkelijke bezittingen door de staat geconfisqueerd. Op de vrijgekomen terreinen werden nieuwe  parken, tuinen en pleinen aangelegd in de toentertijd gangbare Franse en Engelse stijl. Bij de aanleg van pleinen en wandelpromenades als El Salón en La Bomba sneuvelde echter veel van de oorspronkelijke bebouwing. Zo is bijvoorbeeld bij de aanleg van de Gran vía, de grootste verkeersader van de stad, de oude wijk rondom de Moorse Moskee verdwenen.

In de twintigste eeuw breidde de stad zich steeds verder uit naar het zuiden (het vlakst gelegen deel van de stad), tot voorbij de Camino de Ronda. Grondspeculatie en een slechte stadsplanning zorgden ervoor dat er aan de rand van de stad, langs de Camino de Ronda en de Calle Pedro Antonio de Alarcón, enorme flatgebouwen verrijsden. Ondanks hun niet echt aantrekkelijke uiterlijk, waren deze flats al snel in trek bij jongeren en veranderden binnen korte tijd in een populaire studentenhuisvesting.

Naast een grote toeristische trekpleister, is het huidige Granada ook een moderne stad waar veel internationale evenementen plaatsvinden. Beroemd is het jaarlijkse muziek- en dansfestival dat rond eind juni wordt gehouden.

Terug naar boven

Volgende

Disclaimer: We proberen om de informatie op deze website zo nauwkeurig mogelijk te hebben, we accepteren geen verantwoordelijkheid voor verlies, letsel of ongemak door iemand als gevolg van deze informatie.